Ja, ik pleit schuldig

De titel van mijn vorige bijdrage was veelbelovend. Ondertussen is er nog niet veel gebeurd... Bloggen vraagt vele discipline van een mens. Elke avond zijn er weer duizend en één drogredenen om niet achter het klavier te kruipen. Vanavond is het dan toch gelukt.

De laatste tijd staat het liberalisme ter discussie, de financiële crisis zit daar voor "iets" tussen natuurlijk. Het liberalisme zal zich dus terug moeten herpositioneren zonder haar eigenheid te verliezen. Een poging:

"Waar het liberalisme in verschilt van het kapitalisme is dat wij regels willen opleggen aan de markt zodat het economische systeem ook de vrijheid van de mensen ten goede komt. Een goed geregelde vrije markt creeert welvaart en het is een van de taken van de politiek om die welvaart te verdelen."

Open Vld-minister van Buitenlandse Zaken, Karel De Gucht, in een interview met De Morgen van 18 en 19 oktober 2008

Nieuw blogseizoen

Na enkele maanden niet te hebben geblogd ben ik weer van de partij. Eindelijk heb ik terug een breedband internetverbinding, we zijn dus gewapend om de blogosfeer te veroveren. Sinds september ben ik student cultuurwetenschappen aan de OpenUniversiteit. Hierdoor komt de focus iets minder te liggen op de politiek. Voor het eerst sinds lange tijd heb ik nog eens een popalbum gedownload:

Barack Obama in Berlijn

Het blijft een moeilijke zaak om de Amerikaanse politiek in Europese termen te vertalen. Is Barack een socialist, een liberaal of iets daartussen in? De Amerikaanse politiek is een geheel eigen universum, vaak ondoordringbaar voor ons Europeanen. Binnen de twee grote partijen, de democraten en de republikeinen, zijn de verschillen ook erg groot. Elke partij bestaat uit een aantal vleugels die soms sterk tegenstrijdige standpunten verdedigen. Obama probeert vooral een verzoener te zijn, zowel binnen zijn partij, de Amerikaanse samenleving als ook de wereldpolitiek. Dit kwam ook duidelijk uit de verf in zijn speech te Berlijn. Na jaren van polarisatie kan Obama terug zorgen voor internationale ontspanning. Obama zal echter op termijn duidelijke keuzes moeten gaan maken, je kan immers niet de kool en de geit sparen. Dit stelt hem voor een dilemma. Hoe duidelijker zijn politieke keuzes worden hoe meer tegenstanders ontstaan. Hoe langer hij wacht met het innemen van sterke posities hoe makkelijker de republikeinen hem kunnen beschuldigen van immobilisme.

Leve de globalisering

Momenteel ben ik het boek "Leve de globalisering" van Johan Norberg aan het lezen. Norberg laat mooi zien welk heil het kapitalisme heeft gebracht in de derde wereld. De kritiek van de antiglobalisten is vaak onterecht en zelfs gevaarlijk voor de ontwikkeling en vooruitgang van de armsten. Norberg heeft ook een documentaire gemaakt die gebaseerd is op het boek. Ik laat het eerste deel van deze documentaire graag zien, misschien is het wel een aanleiding om dit belangrijke boek te lezen.

Economische migratie is dringend

Annemie Turtelboom is een goede minister van migratie- en asielbeleid. Zij ziet in dat er dringend werk gemaakt moet worden van een economische migratie. De druk op ons pensioenstelsel neemt apocalyptische vormen aan als we de dreigende vergrijzing ernstig nemen. Vele vacatures raken maar niet opgevuld. Economische migratie is daarom meer dan ooit nodig. Een liberaal migratiebeleid is zich daarvan bewust. Wie de open samenleving ernstig neemt heeft ook een open blik op de wereld en de kansen die de globalisatie ons biedt. Nog steeds gaat de linkse politiek uit van doemscenario's en speelden vakbonden maar al te graag in op het cliché van de poolse loodgieter. Het uitkleden van de Bolksestein richtlijn was een historisch dieptepunt en past in het rijtje der gemiste kansen. Gelukkig is er een tegenbeweging zichtbaar, het anti-globalisme heeft haar hoogtepunt achter zich gelaten. Ook de Europese gedachte begint langzaam weer aantrekkelijk te worden voor veel Vlamingen en Nederlanders.

Volgend pleidooi van Turtelboom is een verademing en een mooi staaltje van liberaal denken:

Ongeveer 1 miljoen Polen zijn sedert de uitbreiding van de Europese Unie in 2004 in Groot-Brittannië gaan werken. Een recent rapport van het Brits Institute for Public Policy Research noemde dat ‘één van de grootste geconcentreerde vrijwillige migratiebewegingen in de wereld van de jongste tijd'.

Het stelde echter ook vast dat van die 1 miljoen er al enkele honderdduizenden teruggekeerd zijn. ‘Zij die toch blijven zijn in toenemende mate beter gekwalificeerd en met hogere ambities in de maatschappij'. En dus, besloot het rapport ‘kan het Verenigd Koninkrijk heel binnenkort niet meer rekenen op een voorraad arbeidskrachten die bereid zijn over heel het land te zoeken naar jobs die de meeste Britten niet langer willen doen. Deze trend kan zeer snel tot nieuwe arbeidkrapte leiden in de industrie en de landbouw en bedrijven doen sluiten of verhuizen.'

Zelfs de komst van 1 miljoen Polen en anderen volstaat niet meer om de krapte aan arbeidskrachten in Groot-Brittannië op te vangen. Hoe groot is dan het gecombineerde effect van de demografische teruggang in heel Europa, van de nood aan het behoud van veel arbeidskrachten om de vergrijzing te helpen bekostigen en van het – nog weinig bestudeerde gegeven – dat in heel de westerse samenleving steeds meer jobs enkel nog het misprijzen van onze mensen oproepen.

Daarom heb ik het debat over economische migratie heropend. Daarom zeg ik dat het om een verhaal gaat van vele inspanningen tegelijk: en de werklozen activeren, en onze eigen allochtonen sterker naar werk begeleiden en opleiden, en alle binnengrenzen van de EU te openen voor vrij verkeer van personen, en migratie van buiten de EU toelaten voor knelpuntenberoepen. Het vacatureprobleem is te urgent om te blijven wachten op de volledige verdwijning van de werkloosheid, die overigens in Vlaanderen al op een laag peil is beland. Sommige knelpuntenberoepen zijn immers al twintig jaar oud.

Toch verkiezen velen in dit land nog steeds, als één van de laatste EU-lidstaten, de EU grenzen half gesloten te houden, uit angst voor de inmiddels legendarische Poolse loodgieter. Willen we eindelijk onze ogen openen?

Annemie Turtelboom

Nieuwe aankopen Jazz: Stanley Turrentine

1. Stanley Turrentine --> The Return of The prodigal Son



2. Stanley Turrentine with the three sounds -->Complete Blue Hour Sessions [ORIGINAL RECORDING REMASTERED]

Vrijheid van meningsuiting absoluut volgens Murray Rothbard

Over vrijheid van meningsuiting is na Wilders' Fitna en het in de kraag grijpen van Gregorius Nekschot al veel gezegd en geschreven. Tijd voor een alternatieve kijk op de zaak. De Amerikaanse econoom en politiek filosoof Murray Rothbard koppelt eigendomsrechten aan mensenrechten. Onderstaand praktisch voorbeeld, "brand" roepen in een filmzaal, toont de kracht van Rothbard's visie aan. Misschien vindt de lezer het vreemd dat hier plots een libertarier wordt opgevoerd. Als vrijzinnig-liberaal vind ik echter dat alle kanten van het verhaal bekeken mogen worden. Het kan ons alleen maar meer inzichten opleveren.

Laten wij als laatste het klassieke voorbeeld overwegen dat verondersteld wordt aan te geven dat individuele rechten nooit absoluut kunnen zijn maar dat zij moeten worden beperkt door "publiek beleid": Rechter Holmes's befaamde dictum dat niemand het recht kan hebben om "brand" te roepen in een volle bioscoop. Dit veronderstelt aan te tonen dat vrijheid van meningsuiting nooit absoluut kan zijn. Maar als we stoppen met ons bezig te houden met dit veronderstelde mensenrecht en kijken naar de eigendomsrechten die hiermee verband houden wordt de oplossing duidelijk, en zien wij dat er geen noodzaak is om de absolute aard van rechten te verzwakken. Want de persoon die onterecht "Brand" roept moet ofwel de eigenaar zijn (of de vertegenwoordiger van de eigenaar) of een gast of betalende klant. Als hij de eigenaar is heeft hij frauduleus gehandeld jegens zijn klanten. Hij heeft hun geld aangenomen in ruil voor een belofte een film te vertonen terwijl hij vervolgens de voorstelling verstoort door onterecht "Brand" te roepen" en zo onrust veroorzaakt onder zijn klanten. Hij heeft dus bewust zijn contractuele verplichting verzaakt en heeft daarom de eigendomsrechten van zijn klanten geschonden.

Maar stel dat de schreeuwer niet de eigenaar is maar een klant. In dat geval schendt hij duidelijk de eigendomsrechten van de bioscoopeigenaar (en die van de andere klanten). Als gast bevindt hij zich op het eigendom onder bepaalde voorwaarden en heeft daarmee de verplichting de eigendomsrechten van de eigenaar niet te schenden door de voorstelling te verstoren die de eigenaar heeft gearrangeerd voor de klanten.

De persoon die kwaadwillig "Brand" roept in een drukke bioscoop is daarom een crimineel, niet omdat zijn zogenaamde recht op vrije meningsuiting op pragmatische wijze moet worden beperkt ten gunste van het zogenaamde "publieke belang", maar omdat hij duidelijk de eigendomsrechten van iemand anders heeft geschonden.

Er is dus geen reden om deze rechten beperkingen op te leggen. Aangezien dit een praxeologische en geen ethische verhandeling is, is het doel van deze discussie niet om de lezer te overtuigen dat eigendomsrechten in stand moeten worden gehouden. Wij hebben echter geprobeerd aan te tonen dat de persoon die zijn politieke theorie wenst te bouwen op basis van "rechten" niet alleen het illegitieme onderscheid tussen mensenrechten en eigendomsrechten moet afdanken maar zich tevens moet realiseren dat de eerste volledig moet worden geïntegreerd in de laatste.

Vertaald door Meervrijheid uit "Power and market" van Murray Rothbard (pagina 238).

Voor wie de tekst in zijn geheel wil lezen: LINK